خانه‌ای برای همه فارسی‌زبانان؛ در ایمان، محبت و امیدِ عیسی مسیح

خانواده عزیز خداوند، برادران و خواهران عزیز، دوستان گرامی، امروز قلب من پر از شکرگزاری است. امروز برای اولین بار فارسی‌زبانان در کلیسای FeG بیلفلد جمع شدند تا خداوند را پرستش کنیم، دعا کنیم، کلام خدا را بشنویم و با هم یک خانواده روحانی را شکل دهیم.

شاید از نگاه انسان، امروز فقط یک جلسه کوچک باشد. شاید کسی بگوید: «چند نفر جمع شده‌اند؟ چه امکاناتی دارید؟ آینده این کار چه خواهد شد؟» اما ما به عنوان ایمانداران می‌دانیم که خدا همیشه چیزهای بزرگ را از آغازهای کوچک شروع می‌کند. امروز ما فقط یک برنامه را شروع نمی‌کنیم؛ امروز ما شاهد یک حرکت خدا هستیم.

ما باور داریم که خداوند ما را در این زمان، در این شهر و در این مکان کنار هم قرار داده است. هیچ‌کدام از ما تصادفی اینجا نیستیم. خداوند مسیر زندگی هر کدام از ما را می‌دانسته است. او اشک‌هایی را که ریخته‌ایم دیده است. او دعاهایی را که در خلوت کرده‌ایم شنیده است. او سختی‌هایی را که پشت سر گذاشته‌ایم می‌دانسته است. و امروز ما را کنار هم قرار داده تا چیزی تازه بسازد.

خدا کارهای بزرگ را با آغازهای کوچک شروع می‌کند

وقتی به کتاب مقدس نگاه می‌کنیم، می‌بینیم خدا هیچ‌گاه منتظر شرایط کامل نمی‌ماند. خدا با یک نفر شروع کرد؛ ابراهیم. با یک خانواده شروع کرد؛ نوح. با چند ماهیگیر ساده و دوازده شاگرد شروع کرد و پیام انجیل را به سراسر جهان رساند. کلیسای اولیه نیز با گروه کوچکی از ایمانداران شروع شد. آنها نه ساختمان‌های بزرگ داشتند، نه امکانات فراوان، اما چیزی داشتند که از همه مهم‌تر بود: حضور خدا.

گاهی ما انسان‌ها فکر می‌کنیم برای خدمت خدا باید همه چیز کامل باشد. باید تعداد زیاد باشد. باید پول زیاد باشد. باید امکانات زیاد باشد. اما خداوند می‌گوید: «چیزی که در دست توست به من بده، من از آن استفاده خواهم کرد.»

وقتی برای سفر بشارتی به هامبورگ رفته بودم با یک گروه ایماندار ملاقات کردم که در ابتدا چند ایماندار بودند که در یک شهر کوچک دور هم جمع می‌شدند. آنها فقط چند نفر بودند و هر هفته برای دعا جمع می‌شدند. روزی شخصی به آنها گفت: «شما با این تعداد کم چه کاری می‌توانید انجام دهید؟» آنها جواب دادند: «ما نمی‌دانیم خدا چه کاری می‌خواهد انجام دهد، اما می‌دانیم خدا می‌تواند از چیزهای کوچک استفاده کند.» سال‌ها گذشت. همان گروه کوچک تبدیل به کلیسایی شد که افراد زیادی در آن خدا را شناختند. درس این شهادت برای ما این است: ما نباید شروع کوچک خود را تحقیر کنیم. زیرا چیزی که برای انسان کوچک است، می‌تواند در دست خدا بسیار بزرگ شود.

خدا چگونه ما را به اینجا رسانده است؟

اگر امروز هر کدام از ما داستان زندگی خود را تعریف کنیم، شاید ساعت‌ها طول بکشد. بعضی از ما از ایران آمده‌ایم. بعضی مسیرهای سختی را طی کرده‌ایم. بعضی با درد و نگرانی وارد این کشور شدیم. بعضی چیزهایی را از دست دادیم. اما در تمام این مسیر، یک چیز ثابت بود: خداوند با ما بود.

گاهی در زندگی، وقتی وسط مشکلات هستیم، نمی‌توانیم دست خدا را ببینیم. اما وقتی به گذشته نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که او قدم به قدم ما را هدایت کرده است. امروز اگر اینجا هستیم، فقط نتیجه تلاش انسان نیست. این نتیجه فیض خداست. خدایی که ما را از گذشته عبور داد، امروز نیز آینده ما را در دست دارد.

این کلیسا قرار است چه خانه‌ای باشد؟

امروز ما فقط یک جلسه ایجاد نمی‌کنیم. ما می‌خواهیم یک خانواده روحانی بسازیم. خانه‌ای که در آن انسان‌ها محبت خدا را تجربه کنند. خانه‌ای که کسی احساس تنهایی نکند. خانه‌ای که وقتی یک نفر وارد می‌شود، احساس کند پذیرفته شده است. کلیسا فقط جایی نیست که مردم بیایند، سرود بخوانند و بروند؛ کلیسا خانواده خداست. در این خانواده، افراد با گذشته‌های مختلف، فرهنگ‌های مختلف و تجربه‌های مختلف کنار هم قرار می‌گیرند، اما یک چیز ما را متحد می‌کند: عیسی مسیح.

ما می‌خواهیم اینجا مکانی باشد برای کسانی که خسته هستند، برای کسانی که سؤال دارند، برای کسانی که جستجو می‌کنند، برای کسانی که نیاز به امید دارند. زیرا عیسی آمد تا شکسته‌دلان را شفا دهد و امید را به انسان‌ها بازگرداند.

یک داستان دیگر شنیدم: شخصی یک صندلی قدیمی و شکسته را نزد یک نجار برد. گفت: «این دیگر ارزش ندارد، باید دور انداخته شود.» اما نجار به آن نگاه کرد و گفت: «تو فقط شکستگی‌های آن را می‌بینی، اما من چیزی را می‌بینم که هنوز قابل بازسازی است.» نجار شروع به کار کرد و آن صندلی دوباره زیبا و قابل استفاده شد. گاهی انسان‌ها نیز خودشان را همین‌گونه می‌بینند؛ آنها فقط شکستگی‌ها، گذشته، اشتباهات و زخم‌های خود را می‌بینند. اما خداوند به ما طور دیگری نگاه می‌کند؛ خداوند چیزی را می‌بیند که هنوز می‌تواند ساخته شود. کلیسا باید جایی باشد که انسان‌های شکسته نزد خدا بیایند و توسط محبت او بازسازی شوند.

همه ما در این خدمت شریک هستیم

گاهی فکر می‌کنیم ساختن کلیسا فقط وظیفه شبان یا چند نفر خاص است، اما کلیسا متعلق به همه ایمانداران است. هر کدام از ما نقشی داریم؛
یکی با دعا خدمت می‌کند،
یکی با استقبال از دیگران،
یکی با سرودهای پرستشی،
یکی با تعلیم،
یکی با کمک عملی،
یکی با دعوت کردن دوستان و خانواده‌ها.
شاید کاری که انجام می‌دهیم کوچک به نظر برسد، اما خداوند آن را می‌بیند. یک کلمه محبت‌آمیز می‌تواند زندگی یک نفر را تغییر دهد. یک دعا می‌تواند مسیر یک خانواده را عوض کند. یک دعوت ساده می‌تواند باعث شود کسی با مسیح آشنا شود.

از یک شبان عزیز این داستان را شنیدم: روزی در یک روستا، مردم همیشه از تاریکی شکایت می‌کردند. پیرمردی یک چراغ کوچک روشن کرد. مردم به او گفتند: «این چراغ کوچک چه تغییری ایجاد می‌کند؟» او جواب داد: «من مسئول روشن کردن تمام دنیا نیستم؛ من مسئول روشن نگه داشتن چراغی هستم که خدا به من داده است.» بعد از مدتی، افراد دیگری نیز چراغ‌های خود را آوردند و آن روستا دیگر تاریک نبود. ما هم امروز مسئول روشن کردن تمام دنیا نیستیم، اما مسئول هستیم نوری را که خدا در قلب ما گذاشته، روشن نگه داریم.

نگاه ما به آینده

امروز ما یک بذر می‌کاریم. شاید کوچک باشد. شاید کسی اهمیت آن را نبیند. اما خداوند صاحب رشد است. یک کشاورز وقتی دانه‌ای کوچک را در زمین می‌کارد، می‌داند که درون آن زندگی وجود دارد؛ او فقط خاک را نمی‌بیند، او آینده را می‌بیند. امروز نیز خدا آینده این خدمت را می‌بیند. ما نمی‌دانیم سال‌های آینده چه خواهد شد، اما می‌دانیم چه کسی آینده را در دست دارد: خداوند.

پایان و دعوت به دعا

امروز بیایید فقط تماشاگر نباشیم. بیایید خودمان را وقف این کار خدا کنیم. بیایید دعا کنیم که این کلیسا فقط یک مکان نباشد، بلکه خانه‌ای برای حضور خدا باشد؛ خانه‌ای که در آن مردم عیسی را ملاقات کنند، خانه‌ای که خانواده‌ها برکت بگیرند، خانه‌ای که نسل‌های آینده خدا را بشناسند.

شاید سال‌ها بعد، وقتی به امروز نگاه کنیم، بگوییم: «آن روز، روزی بود که خداوند در بیلفلد کاری تازه آغاز کرد.» خداوند این خدمت را برکت دهد. خداوند این شهر را لمس کند. خداوند از طریق این کلیسا نام خود را جلال دهد. آمین.